Για το τραγικό γεγονός με τις δύο 17χρονες μαθήτριες στην Ηλιούπολη

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι.

Η απόφαση των δύο μαθητριών στην Ηλιούπολη να βάλουν τέλος στη ζωή τους μας τράνταξε όλους. Μία ακόμη συνομήλική τους σκοτώθηκε πηδώντας στον Ισθμό τον Απρίλιο, ενώ ακόμα διερευνάται παρόμοιο περιστατικό σε γυμνάσιο του Χαϊδαρίου. H αυτοκτονία αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου στους νέους ανθρώπους.

Πολλά ακούγονται για τον ευάλωτο ψυχισμό των εφήβων και την «κακιά στιγμή» που τα οδηγεί στην αυτοχειρία, την ευθύνη της οικογένειας. Όμως οι μαθητές μας ζουν σε περιβάλλον ασφυκτικής πίεσης: πόλεμοι, ανεργία, Τέμπη και στο βάθος μια εργασιακή ζούγκλα με το πτυχίο να μην εξασφαλίζει το μέλλον που ονειρεύονται. Βλέπουν στο σχολείο τους μια γιγάντια 12χρονη αρένα ανταγωνισμού και εξετάσεων, που τσακίζει τη δημιουργικότητα και το συλλογικό πνεύμα. Βλέπουν στις οικογένειες τους την αποξένωση από την πολλή δουλειά και τα άστατα ωράρια.

Όλες τις ανησυχίες των παιδιών τις γνωρίζουμε πολύ καλά από πρώτο χέρι. Μοιραζόμαστε καθημερινά τα άγχη τους, καθώς κι εμείς παλεύουμε μέσα στις ίδιες συνθήκες, για εμάς και για τα ίδια, να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν τον κόσμο. Να τους δώσουμε ένα άλλο παράδειγμα ώστε να μη χάσουν την ελπίδα τους για ένα καλύτερο μέλλον.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Το σύστημα του κέρδους και του ανταγωνισμού δε μπορεί να καλύψει τις σύγχρονες ανάγκες και η νέα γενιά το βλέπει όλο και πιο καθαρά. Αυτό το σύστημα προωθεί την υποκρισία του εύκολου χρήματος, την καθημερινή βία που ασκεί το κράτος και η εργοδοσία, την ηθική παρακμή. Όλα πουλιούνται και αγοράζονται, όλα έχουν μια τιμή, ακόμα και η ζωή η ίδια. Πρέπει να το ανατρέψουμε, να κερδίσει η ζωή. Μαζί, εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές έχουμε τη δύναμη να το καταφέρουμε!

Απέναντι στην σκληρή κανονικότητα των αδιεξόδων της πνευματικής και φυσικής εξόντωσης των παιδιών μας, δείχνουμε την αισιοδοξία της συλλογικής διεκδίκησης, της μαχητικού αγώνα για να ζήσουμε όπως μας αξίζει.  Δίνουμε το λόγο μας ότι δεν παραιτούμαστε από την προσπάθεια να εμπνεύσουμε τους μαθητές μας να κάνουν τα όνειρα, που τους στερεί σήμερα αυτό το σύστημα, δημιουργική δύναμη για έναν νέο κόσμο. Αυτόν της αλληλεγγύης, που θα προστατεύει και θα βοηθά τα παιδιά του, να αναπτύξουν τα ταλέντα τους και να γίνουν ουσιαστικό κομμάτι της κοινωνίας. Δίνουμε μάχη ώστε κάθε παιδί να πει “μαμά, μπαμπά, αυτός ο κόσμος δε με χωράει. Θα τον αλλάξω.”