ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΛΙΜΠΙΝΙΣΗ: SEASON 2

Έχοντας ακόμα φρέσκια στη μνήμη μας την ωμή στάση της διεύθυνσης του φροντιστηρίου Αλιμπινισης την περσινή σεζόν που κατέληξε στην θρασύδειλη απόλυση δύο συναδέλφων λόγω της συνδικαλιστικής τους δράσης, πληροφορηθήκαμε για μία ακόμα απόλυση συναδέλφου τη φετινή σεζόν. Η συνάδελφος ενώ είχε ενημερωθεί πως η συνεργασία της με το φροντιστήριο θα συνεχιζόταν την επόμενη σεζόν, όταν ζήτησε να έχει 20 αντί για 40 ώρες έλαβε την απάντηση πως το φροντιστήριο δεν προτίθεται να της δώσει πάνω από 2 ώρες, μια απάντηση κοροϊδία αφού πρακτικά αυτό ισοδυναμεί με απόλυση. Αυτό που ζήτησε ουσιαστικά η συνάδελφος ήταν να μην δουλεύει για δύο ανθρώπους (για τα τυπικά υπενθυμίζουμε πως οι συμβατικές ώρες πλήρους απασχόλησης στα φροντιστήρια είναι οι 21 διδακτικές). Δεν μας κάνει εντύπωση η απροθυμία του συγκεκριμένου φροντιστηρίου να εκπληρώσει ένα τέτοιο αίτημα.

Είναι γνωστό εδώ και καιρό το καθεστώς εργασίας στο φροντιστήριο Αλιμπινίσης. 36, 38, 40, μπορεί και παραπάνω διδακτικές ώρες για την πλειοψηφία των καθηγητών, τριψήφιος αριθμός μαθητών, 6ημερη εργασία και απασχόληση σε 2 ή 3 παραρτήματα του ομίλου με ό,τι αυτά συνεπάγονται για την επιπλέον δουλειά έξω από την τάξη και την έλλειψη ελεύθερου χρόνου. Τυράκι για όλα αυτά αποτελεί ο «καλός μισθός» που δίνει ο Αλιμπινίσης. Πίσω από τα νούμερα όμως κρύβονται αδήλωτες ώρες εργασίας, μη καταβολή δώρων και επιδομάτων, καταβολή μέρους του μισθού με προπληρώμενες κάρτες περιορισμένων τρόπων αξιοποίησης και φυσικά ανεργία το καλοκαίρι. Ένας καθηγητής με τόσες ώρες εβδομαδιαίως παράγει πλούτο πολλαπλάσιο του μισθού του ενώ οι ασφαλιστικές εισφορές που καταβάλλονται δεν υπερβαίνουν αυτές που αντιστοιχούν σε έναν καθηγητή με τυπικά πλήρη απασχόληση 21 διδακτικών ωρών, δηλαδή το φροντιστήριο πληρώνει για έναν αλλά εισπράττει για δύο. Να λοιπόν γιατί η διεύθυνση του φροντιστηρίου προτιμά οι καθηγητές να εξαντλούν και να υπερβαίνουν τα όρια τους με τέτοια ωράρια προμοτάροντας αυτή τη συνθήκη ως «σταθερότητα, εξασφάλιση αξιοπρεπούς εισοδήματος και απαλλαγή από την ανάγκη για ιδιαίτερα». Όποιος δεν είναι πρόθυμος να δουλεύει «24/7» για το φροντιστήριο (όπως έχει ειπωθεί χαρακτηριστικά από τη διεύθυνση του φροντιστηρίου πολλές φορές κατά το παρελθόν), όποιος διεκδικεί και αγωνίζεται, ξαφνικά χαρακτηρίζεται ανεπαρκής αφού δεν βοηθά στην συνεχόμενη γιγάντωση του φροντιστηρίου.

Αρωγός σε όλα αυτά αποτελεί το ίδιο το κράτος που και στον κλάδο της ιδιωτικής εκπαίδευσης νομοθετεί διαχρονικά (ανεξάρτητα από το ποια είναι η κυβέρνηση) προς όφελος των εργοδοτών και ενάντια στους εργαζόμενους. Η αθλιότητα των συνεχόμενων συμβάσεων ορισμένου χρόνου ακόμα και για καθηγητές που εργάζονται σταθερά σε ένα χώρο 10, 20 μπορεί και 30 χρόνια, η παντελής έλλειψη στοιχειωδών δικαιωμάτων και παροχών(πχ επιδόματα και άδειες για έγκυες και νέες μητέρες) πατάει πάνω σε ένα πλέγμα νόμων που διαρκώς εμπλουτίζεται. Αυτό το κράτος με αυτή τη νομοθεσία που εξελίσσεται είναι που επιτρέπει σε εργοδότες όπως και ο Αλιμπινίσης να βαφτίζουν την απόλυση «λήξη σύμβασης» και γενικώς να αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους ως κτήμα τους.

Σε μια εποχή που δεν θα έπρεπε να βιώνουμε την αντίφαση των 40 ωρών τον χειμώνα και ταμείο ανεργίας το καλοκαίρι, βλέπουμε φροντιστήρια όπως ο Αλιμπινίσης να κάνουν συμφωνίες με funds, να αυξάνουν τον τζίρο τους κάθε χρόνο (πάνω από 4 εκατομμύρια ευρώ για το 2024) και να σχεδιάζουν ίδρυση ιδιωτικών σχολείων. Εμείς ως εργαζόμενοι δεν έχουμε κάτι θετικό να περιμένουμε αφού κανείς εργοδότης, μικρός ή μεγάλος, δε θα βάλει φρένο στην αύξηση των κερδών του η οποία νομοτελειακά προέρχεται από το όλο και πιο έντονο ξεζούμισμα των εργαζομένων του.

Δεν αποτελεί λύση ο ατομισμός ούτε η λογική του «καλά είμαστε εδώ, δεν ακούς τι γίνεται αλλού;». Ο μόνος δρόμος που μπορεί να βάλει φρένο στην συνεχόμενη επίθεση που δέχονται τα συμφέροντά μας από εργοδοσία και κράτος είναι η συμπόρευση και αλληλεγγύη με τους συναδέλφους, με τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουμε την ίδια δύσκολη πραγματικότητα και έχουμε τις ίδιες ανησυχίες, η συσπείρωση μας στο σωματείο. Βάζοντας τις δικές μας ανάγκες μπροστά και όχι τα συμφέροντα των εργοδοτών με την ελπίδα να μας δώσουν ψίχουλα από την πίτα των κερδών τους. Τα παραδείγματα από άλλους κλάδους είναι πολλά και πρόσφατα. Οι εργαζόμενοι της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης διεκδίκησαν και πέτυχαν να υπογράψουν 7ωρο/5ημερο έχοντας απέναντι τους το μεγαθήριο της COSCO, οι οικοδόμοι υπέγραψαν ΣΣΕ με αυξήσεις 25% στα μεροκάματά τους, οι εργαζόμενοι της efood κατάφεραν να προσληφθούν και να μη δουλεύουν υποχρεωτικά με μπλοκάκι. Μόνο σε αυτό το δρόμο μπορούμε να «χαμογελάσουμε» να πετύχουμε αντίστοιχες νίκες κι εμείς!

Λαμβάνοντας υπόψιν όλα τα παραπάνω κρίνεται αναγκαίο το άνοιγμα της συζήτησης για υπογραφή επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης εργασίας, έτσι ώστε να γίνει το πρώτο βήμα για να επαναφέρουμε δικαιώματα που χάσαμε τα τελευταία χρόνια αλλά και για να κερδίσουμε νέες κατακτήσεις. Μία συζήτηση που πρέπει να μετατραπεί σε αφορμή για να έρθουν οι εργαζόμενοι καθηγητές σε επαφή με το σωματείο και να συμμετέχουν σε συλλογικές διαδικασίες με μαζικούς όρους μιας και αυτή η πορεία είναι που μπορεί να οδηγήσει σε νικηφόρα αποτελέσματα.

Ο αγώνας για καλύτερους μισθούς και καλύτερες συνθήκες εργασίας στον Αλιμπινίση και σε όλους τους χώρους εργασίας είναι ένας κρίκος στην αλυσίδα του αγώνα που πρέπει να δώσουμε για συνολικά καλύτερη ζωή. Γι’ αυτό καλούμε όλους τους συναδέλφους να λάβουν μέρος στη Γενική Συνέλευση του σωματείου την Τετάρτη 15/7 στις 19:00, (Αγίας Φιλοθέης 5β στα γραφεία του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, πίσω από τη Μητρόπολη Αθηνών) όπου θα συζητηθεί η συμμετοχή του σωματείου μας στο μεγάλο παλλαϊκό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στη ΔΕΘ στις 5/9 όπου θα συμμετέχουν επίσης σωματεία, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, φοιτητές από όλη την Ελλάδα. Ένα συλλαλητήριο το οποίο πρέπει να αποτελέσει μια ισχυρή απάντηση του εργαζόμενου λαού στην κυβερνητική πολιτική των περικοπών σε Υγεία και Παιδεία, της μείωσης του λαϊκού εισοδήματος λόγω της ακρίβειας σε βασικά αγαθά, ενοίκια, καύσιμα κ.α. και της πολεμικής εμπλοκής της χώρας.

ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΕΝΕΡΓΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΑΣ